Eerst samen op de tram naar school, stil naast elkaar aan het raam.
Uitstappen, met een “Hop!” springen van de laatste trede. Boekentas op de rug, zijn nieuwe sandalen klepperen af en toe; zijn hand in mijn hand, door de schoolpoort. Even in de zon staan tot de bel gaat.
Samen spelen in de klas, afscheid aan de kring.
Bijna zonder een woord. Dat hoeft ook niet. We beginnen elkaar te kennen.
Het is het begin van een mooie dag.
Japanse uitvinding. Zo eenvoudig, en best wel leuk.
Hier gevonden.
Correctie: het zijn geen echte boekensteunen, maar indexkaarten.
De stad New York pompt, bijna wanhopig, dagelijks massale hoeveelheden water weg omdat anders de metrotunnels zouden onderlopen.
Ik wist dat niet. Alan Weisman wel.
In “De wereld zonder ons” zet hij de mens netjes waar hij thuishoort: niet onder, boven of naast maar middenin het ecosysteem dat onze aarde is.
Het is geen “we gaan er allemaal aan!”-boek maar een wetenschappelijke beschrijving van hoe de aarde er uit zou zien zonder mensen. Een heerlijke hypothese.
Deze New Yorkse straat zou na 20 jaar mensloosheid gewoon weer een rivier zijn.
Check.
Niet check.
Dat valt nog mee.
Lachen, spelen, eten, slapen, wakker worden, lachen, spelen, eten, slapen, wakker worden, lachen. En kijken, met die grote ogen van hem.
De routine van de jongste zoon. Een contente baby die je met één blik goed gezind maakt.
Raast er ’s ochtends een auto door de straat.
“Zo snel,” zei ik, “in een woonwijk. Wat een schande.”
“Misschien moet hij een plasje maken,” zei de Oudste droog.
Ik kocht vorige week nog eens een Humo.
Toen ik de muziekpagina’s las, moest ik aan dit geweldige nummer denken. Te beluisteren met de bijbehorende cynische-Jeff-Tweedy-grin.
The best band will never get signed
K-Settes starring Butcher’s Blind
Are so good, you won’t ever know
They never even played a show
You can’t hear ‘em on the radio
The late greats. Wilco. Live in Montreal, 28.06.05.
