Als waren we

We stonden backstage en hoorden het publiek roepen en applaudisseren voor meer. We hadden in twee sets van drie kwartier alles gegeven zoals we dat altijd hadden willen doen. Een sober podiumbeeld met net voldoende licht, achter ons een videomuur met op de juiste momenten beelden bij de muziek, een verrassingsgast, wisselende zangers en frontmannen, enkele eigenzinnige covers en onze eigen muziek, waarin we ons voor een gevulde zaal van bijna 200 mensen nog meer bloot gaven dan in een gewoon gesprek tussen beste vrienden. En alles had gewerkt, wisten we.

Het was koud in de gang bij de laadkade. We lachten naar elkaar en spraken zonder een woord af nog even te wachten voor we weer zouden opkomen voor de bis. Voor het gedaan zou zijn. Toen gingen we onder luid gejuich het podium op voor de laatste twee nummers en vergaten we onszelf.

Een droom als jongens, zonder compromissen. Daarvoor hadden we een prijs betaald, maar dat vergaten we die avond. En de goden van de rock ’n roll keken glimlachend op ons neer als waren we…

Late greats. Wilco. Winter Residency Night 3. 15 februari 2007.

img_2171

Advertenties

About this entry