Kruiwagen

Ik had het kunnen weten.

Kruiwagen spelen met de oudste zoon en achteruit rijden, snel, en zwieren en lachen. Dat hij dat met zijn broer ook zou proberen. Maar niet over de gladde vloer, nee, over de ruwe mat. ’s Ochtends. Toen ik in de keuken bezig was.

Die verbaasde blik van de jongste zoon, zo van, wat gebeurt er hier? Ik was gewoon aan het spelen en toen hing ik in de lucht. Heeft iemand de zwaartekracht uitgeschakeld? Dat was eigenlijk ongelooflijk grappig, zijn blik, te verbaasd om te huilen. Achteraf.

En ook achteraf: te boos geweest. Volgende keer beter.

Advertenties

About this entry