Zoon is zoon

kikkerWe lazen voor het slapen gaan een nieuw boek, Kikker is kikker.

De kaft kraakte bij het eerste omslaan en de bladzijden roken naar glanzend papier, inkt en nieuw. Het zachte licht van het nachtlampje was net voldoende om de letters en de prenten te kunnen zien.

De oudste zoon lag met zijn hoofd op zijn kussen, luisterde en keek. Kikker was droevig, want hij kon niet vliegen en hij kon niet lezen en hij kon geen lekkere taarten bakken zoals zijn vriendjes. Hij was alleen maar groen, en kikker.

Ik zag een traan over zijn wang lopen, veegde ze af en vroeg of hij ook droevig was. Hij zei, “De traan is al weg, papa” en we lazen verder.

Advertenties

About this entry