2 september

Ik keek nog even naar binnen voor ik de deur sloot, en ik zag hem zijn vinger opsteken als antwoord op een vraag van de juf; zijn ogen verwachtingsvol, trots en onzeker. Hij moest nog opruimen. 

Wat was hij groot in die kleine klas. Wat is hij klein op die grote speelplaats.

Het zijn vast mijn herinneringen die spelen; maar als ik denk aan hoe hij een dag op school alleen doormaakt, zijn boterhammen eet, speelt, luistert en daar leert op zichzelf te staan om thuis moe in slaap te vallen in de zetel. En als ik denk aan mijn kleinste kerel in de opvang… Dan mis ik hen nog voor ik vertrek. Dan wil ik hen nooit laten gaan.

Och, sentiment. Daarstraks, dat was de wind in mijn ogen. Maar vandaag mag het want vandaag valt alles op zijn plaats.

We kunnen de tijd niet verslaan, maar, finally, I’m pulling out of here to win.

Laat het Echte Werk beginnen nu.

Advertenties

About this entry