Ik heb nog eens een krant gelezen en zie wat ervan komt

Dit is de eerste en de laatste keer dat ik me hier uitlaat over Belgische politiek. Het is maar om te zeggen: het is goed geweest, en ik word moe van jullie, politici en pers.

Ik zal u één raad geven, heren en dames.

Die emotionele bagage die u allen meesleurt, die uw schild en uw zwaard is; die Le Soir de N-VA op een vlot wenst, die Walen ondankbare luiaards noemt, die Vlamingen als asociale fascisten bestempelt, die ons opnieuw de loopgraven in stuurt, die artiesten voor meer culturele toenadering laat pleiten, die de pers dagelijks laat vollopen met opinies, peilingen en telkens weer straffere oneliners; die bagage, die ons burgers bang, blind en doof maakt, ik zeg u, ze weegt te veel, ze maakt u log, en met u het land.

Het is een rookgordijn dat u als staatsmensen de mist laat ingaan.

Onder die bagage gaat een socio-economische realiteit schuil, die zwart op wit op papier staat en die vraagt om aangepakt te worden: als we onze welvaart en internationaal onze concurrentiële positie willen behouden moeten regio’s die een uiteenlopend karakter hebben een aangepast beleid kunnen voeren, op alle bevoegdheden waar dat nodig is.

Worden we daar allen beter van? Ja. Sluit dat solidariteit uit? Nee.

Voor zover ik weet, bent u nog niet zo ver dat u daar rationeel over kunt praten. Spijtig, vind ik dat. Een verkwisting van tijd, middelen en moeite.

Dus scheld en vecht gerust verder, mij krijgt u niet meer kwaad, of moe. Ik heb al twee kindjes die vroeg uit bed willen om aan de dag te beginnen, en ik moet hen straks nog leren dat de beste oplossing voor conflicten rationeel met elkaar praten is.

Dus geef een seintje wanneer u zo ver bent, dan zal ik nog eens luisteren, en lees ik nog eens een krant.

Als ik niet praat
Heb ik het niet gezegd
Heb ik het niet gezegd
Wist ik er niets van
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik praat niet

Politiek. Bram Vermeulen

Advertenties

About this entry