Gerritj.

Over vaders, zonen, boeken, schrijven, gitaren, Wilco etc.

1. silvie 3.5.08 / 6am

   op het speelpleintje kijken alle moeders met hun neus naar hun kind. ik ook.

   hij zal toch niet vallen?
   lacht hij?
   is hij gelukkig?
   wat is hij lief en allermooist.

   zo zijn moeders. en vaders denk ik.
   soms een beetje te veel aan liefde maar dat hoopje te veel schudden ze vast van zich af met een (schattig) NEE!

   Beantwoord
2. Tijl Bossuyt 3.5.08 / 8am

   Aan elke vezel van ons zijn hangen ze vast “ons kinderen”. Daarom is van ze loskomen een eeuwigdurende oefening, en weten dat het moet, stukje bij stukje tot wij helemaal weg zijn.

   Beantwoord
3. Gerrit 3.5.08 / 8am

   Ik weet het, ik weet het. Maar soms denk ik dat het beter zou zijn als we eigen kinderen wat gewoner zouden vinden. Misschien hangt er aan die vonk wel te veel verwachting.

   Beantwoord
4. Groove G. 3.5.08 / 9am

   Of misschien net andersom, en is het die vonk die wat uw kind doet zo goed maakt. Zolang ze klein zijn, dan kunnen ze nog zoveel, zoveel beter.

   Beantwoord
5. Gerrit 3.5.08 / 9am

   @ Groove G.
   Goed punt. Dat vraag ik mij dus af; of die bewondering de oprechte ouderliefde is die wonderen doet, of het een goed verdoken vorm van eigenliefde/projectie/verwachting is.
   Of… of? En… en?

   Beantwoord
6. silvie 3.5.08 / 12pm

   denk je niet dat wij het voorrecht hebben om redelijk onbewust en helemaal vanzelf ‘goed bezig te zijn’. als een goed ge-olie-de mama- en papa-machine draaien onze wieltjes klikklak in elkaar. omdat onze vaders en moeders deden wat ze dachten dat ze moesten. en dat al heel goed deden.
   en als het straks botst met onze opgeschoten kroost, dan heet dat puberteit. en dan doen zij het vast weer een beetje beter (denken zij dan) dan wij het nu al uitzonderlijk goed doen.

   Beantwoord
7. Gerrit 3.5.08 / 12pm

   Maar natuurlijk zijn we goed bezig, Silvie! En natuurlijk hoeven we daar niet zo over na te denken. En kinderen zijn daar zeer zeker bij gebaat, bij een goeddraaiend gezin, ouders die zonder meer geven en niet te veel twijfelen, zichzelf en hun kroost onvoorwaardelijk graag zien.

   Ik vraag me alleen af of die totale bewondering, die soms de kop opsteekt, zich niet vertaalt in de Grote Verwachting, een soort van helemaal opgaan in, en dat laat je je kinderen niet meer zien zoals ze zijn.

   Ik bedoel: het voelt goed om mijn zonen ook als “gewone” kinderen te kunnen zien, zodat ik ze echt kan leren kennen, los van wie ik vind dat ze moeten zijn, of hoe geweldig ik ze vind.

   Dat werkt, euh, bevrijdend, heb ik gemerkt. En dat begon toen de oudste dingen begon te doen die ik niet leuk vond.

   Beantwoord
8. Gerrit 3.5.08 / 12pm

   @ Tijl.
   Juist, loskomen, vrij worden, dat is de oefening. Helder gesteld. Bedankt.

   Beantwoord
9. silvie 3.6.08 / 3pm

   hm – ik heb die loskomen-behoefte niet zo. of laat ik het eerlijker stellen, ik ben er nog niet aan toe. mijn kindje is -zo lijkt het soms- nog maar net geboren, nog fragiel en kwetsbaar. en toch is hij al bijna 4, maakt hij vriendjes die ik niet ken en kiest hij nu al meisjes uit. de bevrijding, als je dat zo wil noemen maar die term klinkt voor mij dan weer een beetje problematisch, ligt in mijn dagen in het doen en laten in mijn eigen wereld, mijn werk, mijn zingen, mijn eigen zijn buiten huis. daar laat ik hem los. en op de speelplaats hij mij. maar op het pleintje of thuis, nee hoor, dan niet. dan is hij altijd het mooist en het liefst.
   maar natuurlijk wordt hij wat hij wil. een bakker of een wiskundeleraar. liefst gelukkig. dat hoop ik.
   ah, moeders en zonen. alles wat ze erover zeggen is waar. of niet soms? ))

   Beantwoord
10. Gerrit 3.7.08 / 8am

    @ Silvie. Alles op zijn tijd. En het is waar, alle huizenhoge clichés zijn zo waar. En zo mooi. En het gaat zo snel.

    Beantwoord

Blog op Wordpress.com. | Theme: Hemingway.

Entries RSS Comments RSS